Balkanski kanali uživo u Americi

Domaća Zajednica u Americi

Amerika je naša najstarija dijaspora. Prvi su stigli još krajem devetnaestog vijeka, u čeličane oko Pitsburga i Klivlenda i u čikaške fabrike. Poslije Drugog svjetskog rata došao je novi talas, pa opet devedesetih - i svaki je ostavio svoje crkve, klubove i ulice.

Čikago, Njujork, Klivlend, Milvoki i Sent Luis nose to nasljeđe i danas. Ovdje postoje porodice koje su četvrta generacija i porodice koje su stigle prije deset godina, i jedne i druge u istoj sali za slavu.

Ono što Ameriku razlikuje od svega u Evropi je sat. Utakmica koja kod kuće ide u devet uveče ovdje pada usred radnog dana, a dnevnik prođe prije nego što se stigne kući. Zbog toga se ovdje program ne prati uživo nego kad stigne - i to mijenja sve.

Gdje su Naši Ljudi u Americi

Ovdje se zajednica mjeri gradom, ne državom. Čikago je najveći i najstariji - sjeverozapadna strana grada i predgrađa oko nje, gdje se crkva, klub i pekara drže na istoj ulici već generacijama. Klivlend nosi ono što su ostavile čeličane: srpske i hrvatske sale koje i danas rade. Pitsburg i Milvoki su ista priča, samo manja.

Sent Luis je poseban slučaj. Bosanske porodice su devedesetih naselile Bivo Mil i od njega napravile kvart u kojem se radi, kupuje i sahranjuje na svom jeziku - najveća bosanska zajednica u zemlji, i ona koja se najmanje raselila.

Na istoku su Astorija i Ridžvud u Njujorku, pa Jutika. Na zapadu i jugu su noviji krajevi - Feniks, Džeksonvil, Boizi - gdje su porodice stigle preko programa za izbjeglice i ostale. Što je grad manji, to televizor više radi: nema sale u koju se ide, pa se ide u dnevnu sobu.